Το «Παγκάκι» στο Αλεκτόν με τον Σπύρο Μπιμπίλα είναι η θεατρική παράσταση–μονόλογος του Ζάχου Βασιλείου, με ερμηνευτή τον Σπύρο Μπιμπίλα. Πρόκειται για ένα έργο 70 λεπτών, όπου ο ηθοποιός υποδύεται έναν άστεγο και ξεδιπλώνει μια βαθιά ανθρώπινη, συγκινητική ιστορία.

🎭 Τι είναι η παράσταση

• Είδος: Μονόλογος

• Κείμενο: Ζάχος Βασιλείου

• Σκηνοθεσία: Β. Πλατάκης

• Ερμηνεία: Σπύρος Μπιμπίλας

• Διάρκεια: 70’

• Θεματική: Η ζωή ενός άστεγου, η μοναξιά, η κοινωνική απομόνωση, η αξιοπρέπεια και η ανάγκη για ανθρώπινη επαφή

•  

• 
  

«Ανιχνεύοντας τον Τζορνταν». Πρόκειται για μια σπουδή πάνω στο έργο των Ανν Ρέινολντς και Μόιρα Μπουφίνι, από τρεις ηθοποιούς σε τρεις διαφορετικές γλώσσες: Ελληνικά, Αγγλικά και Αλβανικά

Μια Ελληνίδα μια Αγγλίδα και μια Αλβανή σκοτώνουν το παιδί τους από αγάπη και το έργο παρουσιάζει την πορεία και την συμπεριφορά της κάθε μίας σύμφωνα με την καταγωγή της.

Οι παραστάσεις είναι σε τρεις γλώσσες, Ελληνικά ,Αγγλικά και Αλβανικά με ελληνικούς υπέρτιτλους

Πρωταγωνιστούν:

Μαρία Πανουτσοπούλου (Αγγλίδα), Κατερίνα Χάσκα (Αλβανη), Νεκταρία Χουβαρδά (Ελληνίδα

Ο κοινός πόνος ενώνει τρεις εθνικότητες και μας δίνει ένα συναίσθημα και μία συνθήκη που κανένα σύνορο δεν μπορεί να ορίσει: αυτή της μητρότητας.

ΑΝΤΟΝ ΤΣΕΧΩΦ
ΓΛΑΡΟΣ

ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ: ΛΥΚΟΥΡΓΟΣ ΚΑΛΛΕΡΓΗΣ
ΜΟΥΣΙΚΗ-ΣΤΙΧΟΙ: ΤΑΚΗΣ ΜΠΙΝΙΑΡΗΣ
ΣΚΗΝΙΚΟ-ΚΟΣΤΟΥΜΙΑ: ΓΙΟΒΑΝΝΑ ΠΡΑΣΙΝΟΥ
ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΙΚΗ ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ: ΧΑΡΗΣ ΣΕΠΕΝΤΖΗΣ
ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ: ΘΑΝΟΣ ΓΕΩΡΓΙΟΥ
ΔΗΜΟΣΙΕΣ ΣΧΕΣΕΙΣ: ΧΡΙΣΤΙΝΑ ΑΝΝΑ ΦΩΤΙΑΔΗ
ΕΠΕΞΕΡΓΑΣΙΑ ΚΕΙΜΕΝΟΥ-ΣΧΕΔΙΑΣΜΟΣ ΦΩΤΙΣΜΩΝ-ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ:
ΒΑΣΙΛΗΣ ΠΛΑΤΑΚΗΣ

Πρωταγωνιστουν αλφαβητικα
ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ ΚΑΙΣΑΡ – ΙΟΥΛΙΟΣ
ΒΟΛΙΚΑ ΚΑΤΕΡΙΝΑ
ΓΙΑΝΝΑΚΟΥ ΕΛΕΝΗ
ΚΑΤΗΦΟΡΗΣ ΣΠΥΡΟΣ
ΚΟΡΔΑΛΗΣ ΠΑΝΟΣ
ΜΑΡΤΖΟΥΚΟΣ ΑΛΕΞΗΣ
ΠΡΩΤΟΓΕΡΑΚΗΣ ΔΗΜΗΤΡΗΣ
ΣΥΜΕΩΝ ΜΑΡΙΑ
XAΡΙΑΤΗ ΔΕΣΠΟΙΝΑ

ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΤΟ ΕΡΓΟ
Ο «Γλάρος» του Τσέχωφ διαδραματίζεται σε μια ρωσική επαρχία και επικεντρώνεται στις ζωές μιας ομάδας ανθρώπων που συνδέονται με την τέχνη και την αγάπη.Κεντρικό πρόσωπο είναι η Αρκάντινα, μια διάσημη ηθοποιός, ο γιος της Κονσταντίν, ένας επίδοξος συγγραφέας, η Νίνα, μια νεαρή κοπέλα που ονειρεύεται να γίνει ηθοποιός, και ο Τριγκόριν, ένας επιτυχημένος συγγραφέας.Ο Κονσταντίν είναι ερωτευμένος με τη Νίνα, αλλά εκείνη τον απορρίπτει και ερωτεύεται τον Τριγκόριν. Η Αρκάντινα, από την άλλη πλευρά, έχει μια περίπλοκη σχέση με τον γιο της και τον Τριγκόριν.
Ο γλάρος στο έργο συμβολίζει την ελευθερία, την ομορφιά και την αγνότητα, αλλά και την ευθραυστότητα και την απώλεια. Ο Κονσταντίν σκοτώνει έναν γλάρο και τον χαρίζει στη Νίνα, συμβολίζοντας έτσι την αγάπη του γι’ αυτήν, αλλά και την καταστροφή της.
Το έργο εξερευνά θέματα όπως η αγάπη, η τέχνη, η αναζήτηση της ταυτότητας και η απογοήτευση. Οι χαρακτήρες του έργου είναι όλοι τους γεμάτοι πάθη και ελαττώματα, και οι ζωές τους είναι γεμάτες συγκρούσεις και αποτυχημένες προσπάθειες.
Ο «Γλάρος» είναι ένα από τα πιο γνωστά και αγαπημένα έργα του Τσέχωφ, και εξακολουθεί να συγκινεί και να προβληματίζει τους θεατές μέχρι σήμερα.

ΑΠΑΧΗΔΕΣ ΤΩΝ ΑΘΗΝΩΝ

Οι «Απάχηδες των Αθηνών» ανεβαίνουν στο «Μικρό Broadway», αίθουσα «Μάνος Κατράκης» (Αγίου Μελετίου 61Α). Η σκηνοθεσία είναι του Βασίλη Πατλάκη.

«Οι Απάχηδες των Αθηνών», των Νίκου Χατζηαποστόλου και Γιάννη Πρινέα, συγκαταλέγονται στις πιο δημοφιλείς ελληνικές οπερέτες και έχουν παρουσιαστεί πολλές φορές στην Εθνική Λυρική Σκηνή, ενώ πολυαγαπημένα είναι τα τραγούδια τους. Η βιεννέζικη οπερέτα συναντά τη λαϊκή Αθήνα του Μεσοπολέμου σε ένα ηθογραφικό μείγμα που αποδείχθηκε από τα επιτυχέστερα του είδους. Η ιστορία μιας Αθήνας άνισα κατανεμημένης κοινωνικά, με απατεωνίσκους - απάχηδες στα περίχωρα και εύκολα θύματα της ματαιοδοξίας τους - αριστοκράτες του Κολωνακίου, ζωντανεύει στη διάσημη οπερέτα.

Πρωταγωνιστούν με σειρά εμφάνισης στη σκηνή: Τιτίκα Σαριγκούλη, Βασίλης Σαμαριτάκης, Αυγερινός Σουλόπουλος, Μανώλης Δεστούνης, Αμαλία Κλημοπούλου, Μαριλένα Χρυσοχοΐδη, Δημοσθένης Σταυριανός, Βασίλης Ασημακόπουλος, Σπύρος Ιωάννου, Αντώνης Τρικαμηνάς, Χρυσάνθη Γεωργιάδου, Κατερίνα Βολίκα, Μαρία Συμεών, Κρις Σινιόρας.

Η ΛΕΩΦΟΡΟΣ ΤΗΣ ΔΥΣΗΣ

Ένα μικρό θέατρο, το Μικρό Broadway-αίθουσα Μάνος Κατράκης, κάνει την διαφορά μέσα από τη θεατρική παράσταση «Η λεωφόρος της Δύσης», που βασίζεται στο ομώνυμο κινηματογραφικό σενάριο, σε διασκευή και σκηνοθεσία Βασίλη Πλατάκη.

Τέσσερις ηθοποιοί ενώνουν τις υποκριτικές δυνάμεις τους για να προσφέρουν στο θεατρόφιλο κοινό μια παράσταση άρτια από κάθε άποψη. Η εμπειρία των μεγαλύτερων ηθοποιών συναντά το ταλέντο των νεώτερων και κανείς δεν υστερεί μπροστά στα μάτια των θεατών, απεναντίας ο θεατής ρουφά την κάθε λέξη, την κάθε κίνηση, το κάθε συναίσθημα που προκαλείται από τη σκηνική παρουσία των τεσσάρων ρόλων που ερμηνεύονται από την Τζένη Καλλέργη, τη Γρηγορία Αυγερινοπούλου, τον Αυγερινό Σουλόπουλο και τον Χάρη Λογγαράκη.Όλη η θεατρική ομάδα άρρηκτα δεμένη αποτελεί το σύνολο του άριστου αποτελέσματος. Καθένας από τους ηθοποιούς κατέθεσε στον ρόλο του την ερμηνεία και το συναίσθημα ταυτισμένος απόλυτα με τον ήρωα που υποδύεται.

Αποστράπτουσα στη σκηνή η Τζένη Καλλέργη απόλυτα εναρμονισμένη στον ρόλο της μεγάλης σταρ του βωβού κινηματογράφου που βρίσκεται στην παρακμή της, κάτι το οποίο αρνείται να συνειδητοποιήσει και ν΄ αποδεχτεί. Πρόκειται για ένα ρόλο που της επιτρέπει ν΄ αναδείξει κάθε πτυχή του ταλέντου της.

Μαίρη Γκαζιάνη με την Τζένη Καλλέργη

Εξαιρετικός ο Χάρης Λογγαράκης στον ρόλο του μπάτλερ που στέκεται συμπαραστάτης των φαντασιώσεων της μεγάλης σταρ.

Ο Αυγερινός Σουλόπουλος  κλέβει τις εντυπώσεις ως ο νεαρός αποτυχημένος σεναριογράφος που αφήνεται στον έρωτα της μεγάλης σταρ προκειμένου ν΄ απομακρυνθεί από την οικονομική μιζέρια, κάτι που στη συνέχεια στρέφεται μπούμερανγκ εναντίον του και προκαλεί τον θάνατό του.

Η χαρισματική Γρηγορία Αυγερινοπούλου κατακτά τη σκηνή με το νεανικό της ταμπεραμέντο και γίνεται η αιτία αναθεώρησης των αποφάσεων του νεαρού σεναριογράφου.

Η ερμηνευτική ικανότητα των ηθοποιών παρασύρει τον θεατή στη ροή της ιστορίας προκαλώντας του άλλοτε το γέλιο, όπως στη σκηνή που η Τζένη Καλλέργη υποδύεται τον Σαρλώ, κι άλλοτε τη θλίψη για την παρακμή μιας εποχής που παρέσυρε στην παρακμή και τους μεγάλους αστέρες του κινηματογράφου.

O σκηνοθέτης Βασίλης Πλατάκης έστησε με σεβασμό και μαεστρία ένα εξαιρετικό έργο και πέτυχε μια δύσκολη ισορροπία. Ο σκηνογράφος και ενδυματολόγος Χάρης Σεπεντζης μέσα από τη διαμόρφωση του σκηνικού και την επιλογή των κουστουμιών ανέδειξε την ατμόσφαιρα της εποχής του 1950.

Αξίζει να το δείτε!!!

ΤΟ ΣΠΙΤΙ ΤΗΣ ΜΠΕΡΝΑΡΝΤΑ ΑΛΜΠΑ

 «Το σπίτι της Μπερνάρντα Άλμπα», του Φεντερίκο Γκαρθία Λόρκα, «ανεβαίνει» στο θέατρο «Μικρό Broadway», στην αίθουσα «Μάνος Κατράκης» κάθε Τετάρτη στις 18.00 και κάθε Πέμπτη στις 21.00.

Σε μετάφραση Νίκου Γκάτσου, μουσική Τάκη Μπινιάρη, χορογραφίες Δημήτρη Ιβάνωφ, σκηνικό Χάρη Σεπεντζή, κινησιολογία Σίμωνα Πάτροκλου, σχεδιασμό φωτισμών και σκηνοθεσία Βασίλη Πλατάκη.

Παίζουν: Τζένη Καλλέργη, Τιτίκα Σαριγκούλη, Κυριακή Γάσπαρη, Μαρία Δρακοπούλου, Μαρία Συμεών, Δέσποινα Χαριάτη, Κατερίνα Βόλικα, Άννα - Μαρία Βιδάλη, Έφη Χαντζούλη, Αναστασία Χατζηαθανασίου, Σίμων Πάτροκλος.

Μετά το θάνατο του δεύτερου συζύγου της, η Μπερνάρντα Άλμπα γίνεται τυραννική με τις πέντε κόρες της, που σπάνια είχαν οποιαδήποτε επαφή με το άλλο φύλο. Επιβάλλει πένθος 8 χρόνων και τον εγκλεισμό τους μες στο σπίτι, καθώς η ανώτερη τάξη τους δεν τους επιτρέπει να «ανακατεύονται» με τους απλούς χωρικούς. Η Ανγκούστιας, η μεγαλύτερη κόρη της Μπερνάρντα από τον πρώτο της γάμο, κληρονομεί την περιουσία του πατέρα της κι έτσι προσελκύει το ενδιαφέρον ενός μνηστήρα, του Πέπε Ρομάνο. Τον Πέπε όμως ποθούν κι η Αδέλα, η μικρότερη κόρη, που αρνείται να υποταχθεί στη μητέρα της και συνάπτει ερωτική σχέση μαζί του, αλλά κι η Μαρτίριο, που τη ζηλεύει για κάτι που η ίδια δεν μπορεί να αποκτήσει, λόγω του παρουσιαστικού της. Η ζήλια της Μαρτίριο θα οδηγήσει στο τραγικό τέλος της Αδέλα και στη διατήρηση του πένθους στο σπίτι.

Το έργο παρουσιάστηκε για πρώτη φορά στην Ελλάδα στις 18 Νοέμβρη 1954 στο θέατρο «Κοτοπούλη» σε μετάφραση Νίκου Γκάτσου, σκηνοθεσία Αλέξη Μινωτή, σκηνικά και κοστούμια του Γιάννη Τσαρούχη. Το ρόλο της Μπερνάρντα Άλμπα ερμήνευσε η Κατίνα Παξινού.

ΟΤΑΝ Η ΦΟΝΙΣΣΑ ΣΥΝΑΝΤΗΣΕ ΤΗ ΜΗΔΕΙΑ

Είδαμε την παράσταση "Όταν η Φόνισσα συνάντησε τη Μήδεια" στο Μικρό Broadway

ΕΙΔΑΜΕΓράφτηκε από  Μαριλένα Παππά Νοέμβριος 08 2021 μέγεθος γραμματοσειράς μείωση του μεγέθους γραμματοσειράς  αύξηση μεγέθους γραμματοσειράς   

Στο μικρό Broadway αυτόν το χειμώνα συντελείται μία σπαρακτική συνάντηση δύο γυναικών που φέρουν μέσα τους την τραγικότητα της αρχαίας και της μεταγενέστερης ελληνικής κοινωνίας, ανασύροντας στο σήμερα ερωτήματα σχετικά με τη θέση της γυναίκας που μένουν ακόμα αναπάντητα. Ο Γιώργος Α. Χριστοδούλου που υπογράφει το κείμενο μπλέκει εντέχνως τα νήματα της μοίρα της Μήδειας (Γωγώ Ατζολετάκη) του Ευριπίδη με αυτά της Χαδούλας Φραγκογιαννού - Φόνισσας (Μαρία Δημητριάδου) του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη και δημιουργεί ένα καθηλωτικό θέαμα.

Η σύλληψη του συγγραφέα να ενώσει αυτές τις δύο γυναίκες είναι η αφετηρία για ένα ταξίδι στο συνειδητό και το υποσυνείδητο. Το χορικό στοιχείο (Μαρία Δρακοπούλου, Σάρα Τερζή, Άννα – Μαρία Βιδάλη, Κωνσταντίνος Μενούνος) συστήνεται, ανακουφίζει, συμβουλεύει τις πρωταγωνίστριες, διαδραματίζει κεντρικό ρόλο όπως σε όλες τις αρχαίες τραγωδίες ακολουθώντας, τραγουδώντας και χορεύοντας τις ροκ μουσικές του Τάκη Μπινιάρη. Κι έτσι η παράσταση διαδραματίζεται σε μια εποχή που μπορεί να χωρέσει τη Μήδεια, τη Φόνισσα, την αστρολόγο του αρχοντικού, την παιδαγωγό, τον μάγειρα και την νταντά των παιδιών, τον Κρέοντα (Χρίστος Γεωργίου) και τον Ιάσωνα (Νίκος Τριανταφύλλου) στην ίδια σκηνή, σε ένα ολότελα ροκ σκηνικό.

Έτσι κι αλλιώς ο χρόνος σε αυτήν την παράσταση είναι μία ευθεία γραμμή. Ο χρόνος δεν υπάρχει για αυτές τις δύο, είναι μία έννοια ακαθόριστη για δύο εμβληματικούς χαρακτήρες που στέκονται για να φωτίζουν τα σκοτάδια της ανθρώπινης ύπαρξης. Η σκηνοθεσία του Βασίλη Πλατάκη καταφέρνει μαεστρικά να συνθέσει όλα αυτά τα αντίθετα στοιχεία αρμονικά, εμβαθύνοντας στα κοινά χαρακτηριστικά αυτών των δύο γυναικών. Στο κοινό τους ταξίδι που ξεκινάει μετά τα φονικά των παιδιών. Στην τελευταία σκηνή οι δυο γυναίκες πιάνονται χέρι – χέρι και βαδίζουν πίσω από το μαύρο πέπλο του θρήνου και του θανάτου. Είναι ακόμα ενδιαφέρουσα η συνύπαρξη και τόσο διαφορετικών ηθοποιών. Η Γωγώ Ατζολετάκη αναμφίβολα σαρώνει την σκηνή και η Μαρία Δημητριάδου καταφέρνει ερμηνευτικά να αγγίξει τις ευαίσθητες χορδές των θεατών. Με έναν παράξενο τρόπο όλοι μαζί δημιουργούν ένα παράξενο θέαμα και με έναν αντισυμβατικό τρόπο απόλυτα ταιριαστό.

Το «πάντρεμα» είναι σίγουρα ενδιαφέρον, πρωτότυπο κι ανατρεπτικό. 

Ταυτότητα παράστασης

Κείμενο: Γιώργος Α. Χριστοδούλου

Σκηνοθεσία – φωτισμοί: Βασίλης Πλατάκης

Ερμηνεύουν: Γωγώ Ατζολετάκη, Μαρία Δημητριάδου, Χρίστος Γεωργίου, Μαρία Δρακοπούλου, Σάρα Τερζή, Άννα – Μαρία Βιδάλη, Νίκος Τριανταφύλλου και ο Κωνσταντίνος Μενούνος

Μουσική: Τάκης Μπινιάρης

Χορογραφίες: Aναστάσης Δεληγιάννης

Σκηνικό: Χάρης Σεπεντζής

Βοηθός σκηνοθέτη: Kυριακή Γάσπαρη

Μάσκες: Ανδρέας Λιάλιος

Κοστούμια: Vania Alexandrova

Επικοινωνία: Νατάσα Παππά

ΒΥΣΣΙΝΟΚΗΠΟΣ

Ο «Βυσσινόκηπος», το τελευταίο έργο του κορυφαίου Ρώσου συγγραφέα Άντον Τσέχοφ, γράφτηκε το 1903, στις αρχές ενός αιώνα που θα άλλαζε την πολιτικοκοινωνική φυσιογνωμία όχι μόνο της Ρωσίας αλλά και ολόκληρης της Ευρώπης. Το έργο υπήρξε προφητικό, καθώς προεικόνιζε την επερχόμενη Ρώσικη Επανάσταση του 1905 και 1917. Ο Τσέχοφ πραγματεύτηκε την αδυναμία των αριστοκρατών να δεχτούν ότι η Ρωσία μεταμορφώνεται, πως νέα κοινωνικά στρώματα έρχονται στο προσκήνιο. Η καταστροφή του βυσσινόκηπου -του κτήματος της οικογένειας των αριστοκρατών- θα παραμένει το σύμβολο του παλαιού κόσμου που καταρρέει.

Στο έργο υποδεικνύεται η αδυναμία των ανθρώπων, κυρίως των αριστοκρατών, να κατανοήσουν τις όποιες διαφοροποιήσεις αλλάζουν το κοινωνικό περιβάλλον, όπως επίσης και τον ρόλο που παίζουν αυτές οι αλλαγές στην προσωπική τους ζωή. Σε συμβολικό επίπεδο ο βυσσινόκηπος, ένα κομμάτι γης που ανήκει σε αριστοκρατική οικογένεια, όπως και η αδυναμία της οικογένειας να τον κρατήσει, υποδηλώνει τις αλλαγές της ρωσικής κοινωνίας και τα νέα κοινωνικά στρώματα που έρχονται στο προσκήνιο, εξαιτίας πολιτικών και κοινωνικών ζυμώσεων.

·         ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ:Βασίλης Πλατάκης

·         ΗΘΟΠΟΙΟΙ:Τζένη Καλλέργη, Μανώλης Δεστούνης, Χριστίνα Ιουστίνα Αρχοντή, Λίλιαν Αρχοντή, Πάνος Κορδαλής, Αμαλία Κλημοπούλου, Χρίστος Γεωργίου, Άννα - Μαρία Βιδάλη, Κωνσταντίνος Μενούνος, Ιούλιος-Καίσαρ Αθανασίου, Περικλής Τσιαμαντάνης, Δημήτρης Πρωτογεράκης

·          

·          

·          

·         ΠΕΛΕΚΑΝΟΣ ΤΟΥ ΣΤΡΙΝΤΜΠΕΡΓΚ

·        

·         ΠΕΛΕΚΑΝΟΣ

·          

·         Γράφει η Λένα Σάββα

·         Ο πελεκάνος είναι το σύμβολο της μητρικής αυτοθυσίας. Λέγεται ότι όταν κινδυνεύουν τα παιδιά του να πεθάνουν από την πείνα, σκίζει με το ράμφος του το στέρνο του κι αφήνει να τρέξει το αίμα του μέσα στα στοματάκια τους.

·         Με μια ειρωνική διάθεση ο Αύγουστος Στρίντμπεργκ έγραψε ένα από τα λιγότερο γνωστά έργα του. Τη δραματουργική επεξεργασία και τη σκηνοθεσία υπογράφει ο Ζαχαρίας Ρόχας και το έργο επιλέχθηκε από τoν ίδιο.

·         ''Κάνει παγωνιά εδώ μέσα.Είναι πιο παγωμένα κι από τάφο.''
Στο έργο του Στρίντμπεργκ συναντάμε μια οικογένεια λίγο μετά το θάνατο του πατέρα και συζύγου, του οποίου η παρουσία είναι σχεδόν απτή μέσα στο σπίτι κι επικοινωνεί με τη γυναίκα του συνεχίζοντας τους καυγάδες που είχαν όταν ακόμα ζούσε.

·         Η μητέρα, μια σκληρή, δεσποτική κι άκαρδη γυναίκα, ένα είδος Μήδειας, δεν αγαπά κανέναν εκτός ίσως από τον άντρα της κόρης της με τον οποίο έχει ερωτική σχέση. Στεγνή στα χρήματα και στα συναισθήματα, ωραιοπαθής και ματαιόδοξη με βαριά ναρκισσιστική διαταραχή, βασανίζει τους πάντες και ιδίως τα παιδιά της.
''Το πρωί ξυπνούσε έτρεχε στην κουζίνα, καταβρόχθιζε τα καλύτερα κι εμάς μας τάιζε τ' αποφάγια της χτεσινής μέρας.''
Τα δύο παιδιά ο Φρέντερικ και η Γκέλντα μεγαλώνουν κρυώνοντας και πεινώντας. Και όχι μόνο από φαγητό. Νεκρές αγάπες, νεκρές σχέσεις, νεκροί γάμοι.

·         Ο πατέρας της οικογένειας ανήμπορος να επιβληθεί στη γυναίκα του, παραιτήθηκε, έφυγε από το σπίτι και μόνο μετά το θάνατό του της αποδίδει ευθύνες χωρίς να αρνείται τις δικές του. Οι καταστάσεις μέσα στην οικογένεια φαίνονται τραγικές και η ''Μήδεια'' δολοφονεί τα παιδιά της με αργό και μεθοδικό τρόπο. Με την αδιαφορία, την πείνα και το κρύο.
''Υπάρχουν πολλοί τρόποι να δολοφονήσεις κάποιον. Ο δικός σου έχει το προνόμιο να μην ανιχνεύεται και να μην τιμωρείται από το Νόμο.''

·         Ο Στρίντμπεργκ με γλαφυρή γραφή κι έντονα χρώματα ζωγραφίζει την οικογενειακή παθογένεια που φτάνει μέχρι τις μέρες μας.

·         Ο Ζαχαρίας Ρόχας ακολουθώντας πιστά το κείμενο και τη σημειολογία του, μέσα από μια βαθειά τομή, βγάζει στην επιφάνεια όλους του συμβολισμούς του και δημιουργεί ένα σκηνικό περιβάλλον που σε τραβάει σαν μαγνήτης και σε ρουφάει μέσα στην ιστορία του. Η σκηνοθεσία του πατώντας πάνω σε ευαίσθητες ισορροπίες, κάνει ένα δύσκολο και βαρύ έργο να είναι ελκυστικό χωρίς να βαραίνει. Οι μελωδικές νότες του Σοστακόβιτς [βαλς νο.2] συνοδεύουν όλα τα σκληρά κομμάτια του έργου, γλυκαίνοντας την τοξικότητά τους. Η σκηνοθετική ματιά εδώ διεισδύει σε όλα τα επίπεδα του κειμένου κι αναγνωρίζει κάποιες χαραμάδες ελαφρυντικών που βάζει ο συγγραφέας για να δείξει και την κοινωνική παθογένεια που περνάει από γενιά σε γενιά.

·         ''Τι ξέρεις εσύ για τα παιδικά μου χρόνια; Εγώ μεγάλωσα σ' ένα άθλιο περιβάλλον κι έμαθα τα πιο άθλια. Φαίνεται ότι τα ένστικτα είναι κληρονομικά. Ποιος όμως από τους προγόνους έκανε την αρχή; Μπορεί οι πρωτόπλαστοι. Γι αυτό εσύ κατηγορείς εμένα, εγώ τους γονείς μου και πάει λέγοντας. Δεν έσπειρα εγώ το κακό μέσα μου.''
Το ελαφρυντικό της Μήδειας. Υπάρχει; Μπορεί να σταθεί; Ο θεατής θα το κρίνει. Κι ο χρόνος αφού η ιστορία που μας διηγείται ο συγγραφέας αποτελείται από άπειρες αληθινές σημερινές ιστορίες βυθισμένες στο ψέμα. Είναι τραγικά διαχρονικό αυτό που λέει η Γκέλντα.
''Όταν έλεγα την αλήθεια μ' έδερνες κι έλεγες ότι λέω ψέματα. Έτσι εξασκήθηκα στην απάτη να λέω άλλο από αυτό που σκεφτόμουν και τότε έγινα κορίτσι με τρόπους και ήμουν έτοιμη να βγω στην κοινωνία.''

·         Η Γωγώ Ατζολετάκη ως μητέρα της οικογένειας είναι συγκλονιστική στην ερμηνεία της. Παίζει με το σώμα με το πρόσωπο με τη φωνή με το βλέμμα με τις κινήσεις των χεριών. Μέσα από το δύσκολο ρόλο της μητέρας η Ατζολετάκη συναρπάζει κι αιχμαλωτίζει τους θεατές με τη σαγήνη που αναδίδει η σατανική της υπόσταση.

·         Εξαιρετικός ο νεαρός ηθοποιός Νίκος Αμπουσαάρ, ο γιος της οικογένειας, έπαιξε με όλο το είναι του και το σώμα του με τις απελπισμένες χορευτικές του κινήσεις, συνέτεινε στην εκφραστική ερμηνεία του. Πολύ καλοί η Αθηνά Λάτση η κόρη της οικογένειας, ο Χρήστος Φωτίδης, ο καλόκαρδος και περήφανος πατέρας, και ο Λεωνίδας Αργυρόπουλος στο ρόλο του γοητευτικού συζύγου της κόρης κι εραστή της μητέρας.
Τους επιβλητικούς φωτισμούς σχεδίασε ο Βασίλης Πλατάκης και τα ατμοσφαιρικά σκηνικά και κοστούμια επιμελήθηκε ο γνωστός εικαστικός Kreutz.

·         Ο Στρίντμπεργκ σ' αυτό το έργο του δίνει ένα τέλος νέμεση. Ένα τέλος λυτρωτικό. Τα αδέλφια που πείνασαν, τρέφονται με την αγάπη που έρχεται να κατοικήσει μεταξύ τους για πρώτη φορά. Όσοι κρύωσαν ζεσταίνονται τώρα και η καταστροφή αποκαθίσταται με καταστροφή διά της ομοιοπαθητικής οδού.

·         Ο πελεκάνος είναι μια δυνατή παράσταση με άπειρα μηνύματα και φωτεινούς σηματοδότες για τους θεατές. Μια πολύ προσεγμένη δουλειά που φαίνεται ότι φτιάχτηκε με αγάπη σε όλη της τη λεπτομέρεια. Με την αγάπη όλων των συντελεστών και με τη διεισδυτική ματιά και την ευαισθησία του σκηνοθέτη.

·         Ταυτότητα παράστασης

·         “Ο πελεκάνος”

·         Του Αύγουστου Στριντμπεργκ

·         Δραματουργική επεξεργασία- Σκηνοθεσία: Ζαχαρίας Ρόχας

·         Σχεδιασμός φωτισμών: Βασίλης Πλατάκης

·         Σκηνικά- Κοστούμια: Kreutz

·         Μουσικές επιλογές: Αλέξης Σπανίδης

·         Υπεύθυνη επικοινωνίας: Νατάσα Παππά

·         Φωτογράφιση: Μάνος Βλαστός

·         Ερμηνεύουν:

·         Γωγώ Ατζολετάκη, Χρήστος Φωτίδης, Λεωνιδας Αργυροπουλος,Αθηνα Λατση, Νίκος Αμπουσαάρ.

ΓΕΡΜΑ

''Γέρμα'' του Federico García Lorca στο Μικρό Broadway

0.0

Περιγραφή

Η λέξη "yermo" είναι επίθετο της ισπανικής γλώσσας. Προέρχεται από το λατινικό "eremus", που δεν είναι άλλο, από το ελληνικό "έρημος", το οποίο -ενίοτε- προφέρεται "έρμος" και "γέρμος". Ο τύπος του θηλυκού γένους του "yermo" είναι "yerma". Από καθαρή σύμπτωση, η ισπανική λέξη "yerma" τυγχάνει ομόηχη της ελληνικής λέξης "γέρμα", η οποία σημαίνει "γέρσιμο, δύση, ηλιοβασίλεμα, τέλος". Σε τούτο το δράμα, λοιπόν, η τραγικότητα της κεντρικής ηρωίδας, της Γέρμα (Yerma), ξεκινά από το ίδιο το πολυσήμαντο όνομά της.
Η υπόθεση του έργου

Σ’ ένα ελληνικό ακριτικό χωριό της Μάνης, η Γέρμα, μία παντρεμένη γυναίκα, δέχεται την κατακραυγή του κοινωνικού της περίγυρου, λόγω του ότι είναι στείρα. Ο διακαής και εμμονικός πόθος της για τη μητρότητα και τη γονιμότητα, θα την οδηγήσουν στο να ξεπεράσει τα όρια και τα ήθη της κλειστής κοινωνίας στην οποία ζει.

Γραμμένη το 1934, η "Γέρμα" αποτελεί ένα από τα τρία λυρικά έργα του Λόρκα, γνωστά και ως "Αγροτική τριλογία" (τα άλλα δύο είναι "Ο Ματωμένος Γάμος" και το "Σπίτι της Μπερνάρντα Άλμπα"), στα οποία ο συγγραφέας καταπιάνεται με το θέμα της υποταγής των γυναικών, στα πρότυπα και τις παραδόσεις των πατριαρχικών κοινωνιών, αποζητώντας την ελευθερία και την ισότητα. Στην Ελλάδα το έργο πρωτοπαρουσιάστηκε τη δεκαετία του 1960 από το Εθνικό Θέατρο σε σκηνοθεσία – μετάφραση Αλέξη Σολομού.

Συντελεστές:
Σκηνοθεσία: Βασίλης Πλατάκης
Διασκευή - Προσαρμογή: Κώστας Παπαπέτρος
Σκηνικά -Κοστούμια: Γιοβάνα Πρασινου
Πρωτότυπη Μουσική: Τάκης Μπινιάρης
Επιμέλεια Κίνησης: Σίμων Πάτροκλος
Σχεδιασμός Φωτισμών: Βασίλης Πλατάκης
Μάσκες Ανδρέας Λιαλιος
Βοηθός Σκηνοθέτη: Κωνσταντίνα Στεφανίδου
Βοηθός Ενδυματολόγου: Βάνια Αλεξανδροβα
Βοηθός Σκηνογράφου: Διονύσης Κατερελος
Φωτογραφίες: Θάνος Γεωργίου

Παίζουν: Σάρα Τερζή, Τέτα Καμπουρέλη, Χρίστος Γεωργίου, Χριστίνα Ιουστίνα Αρχοντή, Πάνος Κορδαλής